Onbereikbaar en afhankelijk, twee woorden die niet altijd positief ervaren worden. Onbereikbaar, niet te bereiken, ontoegankelijk, communicatie onmogelijk. Afhankelijk, niet zonder kunnen, onzelfstandig, gebonden.
Ik voel me op het moment onbereikbaar, maar ook heel afhankelijk. En eerlijk gezegd voelt het onbereikbaar zijn erg fijn, ik ervaar het niet als negatief. Het voelt als vrij.
Sinds donderdag ben ik zonder mobiele telefoon. Ik, iemand die normaal gesproken 24/7 online is. 24/7 bereikbaar. Maar nu niet meer dus, tenminste nu even niet. Een vervanger is besteld en naar zeggen onderweg, nog even geduld dus.
Al bijna een week mobiel onbereikbaar dus en wat een rust! Nu pas merk ik hoevaak ik op mijn telefoon keek of ik nog een reply had op Twitter, of dat er iemand moest lachen om een domme opmerking op Facebook. En om dan nog maar te zwijgen over de chat die Whatsapp heet. Heerlijk, die onbereikbaarheid! Onbereikbaar voor iedereen die mij via onzichtbare kanalen willden benaderen, maar zeer bereikbaar voor mijn omgeving.
Toch heeft die onbereikbaarheid wel degelijk een negatieve kant en die ervoer ik vanmorgen. Voordat ik onze wijk uit was met de auto was ik al drie keer uit de bocht gevlogen door de gladheid. Gelukkig niets geraakt, maar het zette me wel aan het denken. Wat nu als ik verder onderweg was en met de auto van de weg zou raken? Wie kan ik dan bellen? Niemand! Ik heb geen mobiele telefoon.
Een gevoel van afhankelijkheid. Geen fijn gevoel…
Speak Your Mind